آرامش

#فرار_از_جهنم
#قسمت_پنجاه_و_چهارم: سرطان ?

سریع از مسجد اومدم بیرون … چه خوب، چه بد … اصلا دلم نمی خواست حتی بفهمم چی پشت سرم گفته میشه ? … رفتم و تا خوب شدن حاجی برنگشتم … .

وقتی برگشتم، بی اختیار چشمم توی صورت هاشون می چرخید … مدام دلم می خواست بفهمم در موردم چی فکر می کنن ? … با ترس و دلهره با همه برخورد می کردم … تا یکی صدام می کرد، ضربان قلبم روی توی دهنم حس می کردم … توی این حال و هوا، مثل یه سنگر به حاجی چسبیده بودم … جرات فاصله گرفتن ازش رو نداشتم …

یهو یکی از بچه ها دوید سمتم و گفت: کجایی استنلی؟ ? خیلی منتظرت بودم …

آب دهنم رو به سختی قورت دادم و گفتم: چیزی شده؟ …

باورم نمی شد … چیزی رو که می شنیدم باورش برام سخت بود ? …

بعد از نماز از مسجد زدم بیرون … یه راست رفتم بیمارستان… حقیقت داشت … حسنا سرطان مغز استخوان گرفته بود… خیلی پیشرفت کرده بود … چطور چنین چیزی امکان داشت؟ اینقدر سریع؟ ? … باور نمی کردم کمتر از یک ماه زنده می موند ? …

توی تاریکی شب، قدم می زدم ? … هنوز باورش برام سخت بود … توی این چند روز، کلی از موهای پدرش سفید شده بود … جلو نرفتم اما غم و درد، توی چهره اش موج می زد ? …

داشتم به درد و غم اونها فکر می کردم که یهو یاد حرف اون روز حاجی افتادم … من برای تو نگرانم … دل بنده صالح خدا رو بدجور سوزوندی … از انتقام خدا و تاوانش می ترسم که بدجور بسوزی … خدا از حق خودش می گذره، از اشک بنده اش، نه …

پاهام دیگه حرکت نمی کرد … تکیه دادم به دیوار …

خدایا! اگر به خاطر منه؛ من اونو بخشیدم ? … نمی خوام دیگه به خاطر من، کسی زجر بکشه … اون دختر گناهی نداره …