آرامش

​در بین راه خیلی اشخاص با امام برخورد داشتند. صحبتهایی می‏کردند و اغلب همان نصیحتهای پدرانه‏ ای را می‏ کردند که هر تنبلی می ‏کند: 
ای آقا! اوضاع خیلی‏ خطرناک است، بروید خودتان را به کشتن ندهید. در جواب یکی از اینها فرمود: 
خیر، من می‏ روم. مرگ برای یک جوانمرد درصورتی که نیتش از راهی که می‏رود و در آن راه کشته می‏شود حق است و مانند یک مسلمان جهاد می‏کند، نه تنها ننگ نیست بلکه افتخار است. مرگی که در راه همکاری و همراهی با صالحان است، مرگی که در راه مخالفت با مجرمان است افتخار است. من یا می‏مانم یا می‏میرم، یا کشته می‏شوم یا زنده می‏مانم. در آن راهی که می‏روم اگر زنده بمانم، زندگی‏ام باافتخار است و دیگر ننگ آمیز نیست. اگر هم بمیرم مورد ملامت نیستم. کفی‏ بِک ذُلًّا انْ تَعیشَ وَ تُرْغَماً ای کسی که مرا منع می‏کنی! این ذلّت برای تو کافی است که زنده بمانی و دماغت به خاک مالیده باشد. آیا من زنده باشم و دماغم به خاک مالیده باشد؟! ابداً. من زندگی را توأم با سربلندی می‏خواهم. زندگی با سرشکستگی برای من مفهوم ندارد. ما می‏رویم.
منبع:آزادی معنوی، ص: 210