آرامش

دين مقدس اسلام براى جزئى ترين زواياى زندگى انسان برنامه تكاملى دارد. از جمله اين برنامه ها، دستوراتى است كه در مورد كيفيّت راه رفتن به پيروان خود مى دهد. قرآن كريم در مورد نشانه هاى بندگان خدا مى فرمايد:  

(وَ عِبادُ الرَّحْمنِ الَّذينَ يَمْشُونَ عَلَى الاَْرْضِ هَوْناً… ) (فرقان 63)  

و بندگان خداى رحمان كسانى هستند كه در روى زمين با فروتنى راه مى روند.  

و نيز راه رفتن با غرور و خودپسندى را نهى كرده و مى فرمايد:  

(وَ لا تَمْشِ فِى الاَْرْضِ مَرَحاً) (اسراء 37)  

با خودپسندى بر زمين راه مرو.  

در جاى ديگر اعتدال و ميانه روى هنگام راه رفتن را توصيه كرده است:  

(وَاقْصُدْ فى مَشْيِكَ) (لقمان 19)  

در راه رفتن خود ميانه رو باش.  

يعنى نه چنان بى حال و كَسِل راه برو كه تو را خوار و ناتوان بپندارند و نه چنان با شتاب حركت كن كه وقار و شخصيّتت مخدوش گردد.

امام على عليه السلام فرمود:  

(سُرْعَةُ الْمَشْىِ يَذْهَبُ بِبَهاءِ الْمُؤ مِنِ) (بحارالانوار ج 76 ص302)  

به تندى راه رفتن ارزش مؤمن را از بين مى برد.