آرامش

حق نماز، اين است كه:

بدانى راه يافتن به درگاه خداوند عزّ و جلّ است. و تو در حال نماز در پيشگاه خداى عزّ و جلّ ايستاده اى. چون اين را دانستى، چنان بايستى كه يك بنده ذليل، كوچك، مشتاق، ترسان، اميدوار، خائف، بيچاره، ملتمس، مى ايستند. در پيشگاه بزرگى، با آرامش و وقار كه او را بزرگ مى دارد.

آنگاه، با قلب خود به نماز رو كنى، و آن را با حدود و حقوق آن، به پاى دارى. 

منبع : گلچين صدوق (گزيده من لا يحضره الفقيه)، ج ۱، ص: ۱۰۶