آرامش

🔴 بیماری اجتماعی را کسی که خود بیمار است نمی‌تواند مداوا کند

🔸اگر در بيماری‌هاى جسمى احياناً يک بيمار بتواند بيمار ديگرى را معالجه كند، در مداواهاى روحى و اجتماعى ميسر نيست. خودسازى بر جامعه‏‌سازى مقدم‏ است.

🔹على عليه السلام فرمود: «به خدا سوگند من شما را به هيچ كارى فرمان ندادم مگر آنكه پيش از آنكه فرمان دهم خودم به كار بستم، و از هيچ چيز شما را منع نكردم مگر آنكه پيش از آنكه شما را منع كنم، خودم از آن دورى كردم».

🔸 همچنين آن حضرت فرمود: «آن كس كه خود را در مقام امام و رهبر مردم قرار مى‌‏دهد، نخست خود را تعليم دهد، سپس مردم را. معلم و مؤدّب خويشتن، بيش از معلم و مؤدّب ديگران شايسته اكرام و احترام است».

منبع: استاد مطهری، مجموعه آثار، ج۲۴، ص۹۷

🔸استاد شهیدمطهری:

🔸از نظر اسلام توحيد اگر صرفا توحيد نظرى باشد يعنى در مرحله فكر و نظر بماند، به مرحله عمل نرسد، در مرحله انديشيدن متوقف بشود و در مرحله بودن و زيستن انسان تحقق پيدا نكند، اين توحيد، توحيد حقيقى و واقعى نيست.

🔹اى بسا افرادى كه متكلم به اصطلاح علماى اسلامى بودند و موحد واقعى نبودند. با هر خصمى اگر مواجه مى‌شدند او را محكوم و مغلوب مى‌كردند.

🔸در ميان همين طبقه افرادى بودند كه وقتى مقام عمل و مقام اخلاص پيش مى‌آمد، آن توحيدى كه داشت، از مرحله فكر و خيال و انديشه‌اش يک قدم جلوتر نمى‌آمد يعنى در عمل نمى‌توانست موحد زيست كند؛ كأنّه اين توحيد او فقط مال مرحله فكر و انديشه و خيالش است؛ در مقام عمل يک موجود مشرک بود، بنده هزار چيز بود، بنده هزار كس بود بلكه بنده هزار ناكس بود، بنده شيطان بود ولى در مرحله انديشه موحد بود يعنى دليل براى وجود خدا خوب مى‌آورد.

🔹آيا چنين آدمى از نظر اسلام موحد است؟ نه. توحيد اسلام يک طرحى است براى پياده شدن در وجود انسان؛ «خدا در انديشه» براى «خدا در زندگى» است، يعنى مقدمه‌اى است براى «خدا در زندگى».

منبع :خدا در زندگی انسان، ص۲۹-۲۸

عبد السلام بن صالح هروى:
از #امام_رضا_علیه_السلام شنيدم كه مى فرمايد:

رحمت خدا بر آن بنده اى كه امر ما را زنده گرداند.

عرض كردم: چگونه امر شما را زنده کند؟

فرمود: #تعالیم ما را فرا گيرد و آن ها را به مردم #آموزش دهد، زيرا اگر مردم #زیبایی هاى سخن ما را بدانند، بى گمان از ما #پیروی می کردند.

منبع :عيون أخبار الرضا عليه السلام،
ج۱، ص۳۰۷ ، ح۶۹

امام علي عليه السلام نسبت به ضرورت «جاذبه» در مديريّت و رهبري جامعه، به مالك اشتر مي فرمايد:
وَ أَشْعِرْ قَلْبَكَ الرَّحْمَةَ لِلرَّعِيَّةِ وَالَْمحَبَّةَ لَهُم وَاللُّطْفَ بِهِمْ… فَإِنَّهُم صِنْفانِ اِمّا أخٌ لَكَ فِي الدّينِ أَو نَظيرٌ لَكَ فِي الْخَلْقِ
(قلب خود را از رحمت و محبت و لطف، نسبت به ملت مالامال نما و با رعيت مهربان و دلسوز باش، زيرا آنها دو گروه بيش نيستند يا برادران ديني تو هستند و يا انسان هائي همچون شما.)

«نهج البلاغه نامه،53»